Inmiddels is meer dan de helft van het uienloof geel of bruin geworden, volgens opa tijd om de uien te oogsten. Stuk voor stuk trokken we de uien uit de grond zodat ze de komende tijd lekker kunnen drogen.

Het loof van de uien begint om te vallen. Strijken heet het fenomeen.
Een paar weken geleden: het loof van de uien viel geleidelijk om maar was nog wel groen.

Het was waarschijnlijk beter geweest om droog weer af te wachten. Op die manier is de kans op schimmels in de uien kleiner. Maar als ik het weerbericht moet geloven, duurt het nog wel even voordat het droog wordt. Regen, regen en nog eens regen. De tuin vindt het vast heerlijk maar voor het drogen van de uien is het suboptimaal.

Gelukkig kunnen de uien straks lekker droog onder het afdakje van ons houthok hangen. De houtvoorraad is vrijwel op dus er is voldoende ruimte voor een paar uienvlechten. Maar eerst nog even drogen op de tuin want voor ik aan de vlecht begin, moet het loof eigenlijk grotendeels droog zijn.

De uien liggen knus naast elkaar te drogen op de picknickbank. De zon en de wind zorgen ervoor dat het loof mooi opdroogt.
De uien liggen knus naast elkaar te drogen op de picknickbank. De zon en de wind zorgen ervoor dat het loof mooi opdroogt.

Kortom, nadat we de bollen een voor een uit de grond hebben getrokken, heb ik ze knus naast elkaar op de picknickbank gelegd. Heerlijk in het zonnetje en in de wind zodat het loof zo snel mogelijk droogt. Ook al komt er tussendoor een regenbui voorbij, het loof zal binnen de kortste keren weer droog zijn.

Zodra het uienloof droog is, ga ik gauw aan de vlecht beginnen. Want stiekem kan ik niet wachten tot er een royale vlecht uien in het houthok hangt. Kunnen we mooi op het laatste moment bedenken om uiensoep of flammkuchen te maken, zonder eerst naar de tuin te hoeven fietsen. Wat een rijkdom!