Man man, wat een ellendige aardappeloogst. Het is maar goed dat er een appie bij ons op de hoek van de straat zit want als we op deze aardappeloogst de winter door moeten komen, weet ik niet of we het eind van het jaar zouden halen. Laat staan het hele voorjaar waarin er nog nauwelijks wat te oogsten valt. Toegegeven, een paar kilo’s eraf zou geen kwaad kunnen maar verhongeren is het andere uiterste.

Zo stond ik in mezelf te praten in onze moestuin, gisterochtend om 6 uur. Met gemengde gevoelens. Want kijk om je heen, wat een rijkdom! De zon schijnt, alles is bedekt met een laagje dauw, bijna alle groenten doen het goed. Ik vul zonder moeite een mand vol met oogst maar die stomme aardappels, het is elk jaar hetzelfde verhaal.

Ik ben namelijk niet de enige die graag piepers eet. Vooral nieuwe aardappels waar het velletje zo makkelijk vanaf te schrappen is. Héérlijk. De veenmollen, onze vast mee-eters in de moestuin, genieten helaas ook elk jaar mee van onze aardappeltjes.

Vraat van veenmollen

Die veenmollen zijn niet zo bescheiden dat ze hier en daar een enkel aardappeltje opeten. Daar zou ik prima mee kunnen leven, moestuinieren is delen zeg ik wel eens. Maar nee, de food-snobs, want dat zijn het, knagen van bijna elke aardappel een paar happen. Slechts een paar onbeschadigde piepers haal ik uit de grond, net als alle voorgaande jaren.

Elk jaar zeg ik tegen mezelf: nu is het klaar, volgend jaar poot ik geen aardappels meer en ga ik in plaats daarvan voor een andere groente. Elk voorjaar doe ik het toch weer: een zakje pootaardappels kopen en poten. Meestal meer dan ik van plan was.

Rekening houden met de omstandigheden

Dus opnieuw spreek ik mezelf toe: houd nou ook eens rekening met de omstandigheden. Zet je een keer over je eigenwijsheid heen. Laat die aardappels gewoon zitten. Je hoeft niet alles uit eigen tuin te halen, tuinieren is een hobby!

Herken je dat? Dat je iets voor elkaar wilt krijgen wat anderen zo ogenschijnlijk eenvoudig lukt? Mijn opa zou zijn neus ophalen voor onze aardappels. Zijn piepers zijn pure perfectie vergeleken met onze rommel. Ik kan het niet uitstaan dat die veenmollen bij ons elk jaar weer roet in het eten gooien.

Kijk naar wat wel goed gaat! 

Tegelijkertijd realiseer ik me ook wel dat erover miepen niks aan de situatie gaat veranderen. De belangrijkste les is misschien wel: kijk nou eens wat langer naar wat wél goed gaat. Die prachtige prei, de perfecte slakroppen, de indrukwekkende tuinbonen, de volmaakte courgettes, de overvloed aan kersen en aalbessen.

Moestuindiner

Dus gisteren ging ik in de keuken aan de slag met een mand vol prachtige groenten van eigen kweek. Oogsten, koken en eten. De samenvatting van moestuingeluk, wat mij betreft.

De schrijfclub van mijn moeder kwam op bezoek voor een moestuindiner in onze keuken. Een goede gelegenheid om mijn eerste “catering-ervaring” op te doen en een beetje bij te beunen met onze eigen oogst. Het werd een feestje! Kijk je mee?

Nieuwsbrief

Iedere week stuur ik meer dan 1000 moestuiniers een nieuwsbrief met inspiratie, tips en een nieuwe vlog. Wil jij ook op de hoogte blijven? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief!

2 reacties

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.